Jakaż jest miara życia mojego? 

       Nicość wierutna. 

Od niej popłynie ku twoim brzegom 

       Pieśń moja smutna. 



I nic ci po mnie nie pozostanie 

       Oprócz tej pieśni, 

Oprócz drżącego cieniem na ścianie 

       Snu, co się nie śni. 



Oprócz oblanej wieczornym mrokiem 

       Trumny drewnianej, 

Oprócz mej duszy w niebie wysokim 

       Ukrzyżowanej.


Niemiłowany idę drogą,

Idę sam jeden - bez nikogo,



Pełen żałości i goryczy

Idę bez celu sam i niczyj.



Złe niepokoje serce pieką,

Dom niedaleko, lecz daleko,



A ja tak smutnie i ubogo

Idę bez celu, idę drogą,



I niepotrzebny już nikomu

Idę i wracam - nie do domu.



Ileż mi życia pozostało?

Nie wiem. Za dużo czy za mało?



Śnieg jest na prawo i na lewo,

Na lewo słup, na prawo drzewo,



A ja tak idę sobie drogą

Niemiłowany przez nikogo.



Nikt mnie nie żegnał, nikt nie czeka,

I wisi ciemność niedaleka,



A ja, czekając aż się zmierzchnie,

Idę - poeta! Jak to śmiesznie...